Hoe een normaal leven eruitziet, heeft de zeventienjarige Phil nooit geweten. Samen met zijn zeer jonge, excentrieke moeder Glass en zijn norse, gesloten tweelingzus Dianne woont hij in het vervallen landhuis Visible aan de rand van een kleine stad. Hun vader kennen Phil en Dianne niet. Het drietal wordt omringd door een keur van bijzondere figuren. Zo is er Tereza, steun en toeverlaat van Glass, die klaarstond vanaf het moment dat de hoogzwangere Glass uit Amerika in Duitsland arriveerde; het gekke oude vrouwtje Annie, dat uitsluitend lijkt te leven op kersenlikeur; Kat, Phils beste vriendin met wie hij alles deelt; de lange stoet aanbidders van Glass; en tenslotte de geheimzinnige, ondoorgrondelijke Nicholas op wie Phil onsterfelijk verliefd wordt. Phil beziet de bonte verzameling mensen om zich heen van een afstandje en brengt verslag uit van hun belevenissen. Hij blikt terug op zijn verleden en tracht grip te krijgen op de chaotische gebeurtenissen in het hier en nu. Ondertussen neemt hij de lezer mee op een zoektocht naar vriendschap, liefde en uiteindelijk zichzelf. Lees alvast een fragment uit dit boek.
De pers over Het midden van de wereld: 'Een van de mooiste en meest poëtische boeken van de afgelopen jaren.' Die Welt
'Het midden van de wereld is voor iedereen die van prachtig geschreven, een beetje treurige verhalen houdt, die je misschien sprookjes zou kunnen noemen maar zeker poëzie.' Hamburger Morgenpost
In de romans van Nobelprijswinnaar Albert Camus wordt het absurde van de twintigste-eeuwse samenleving afgezet tegen een persoonlijke moraal van vriendschap en menselijkheid. Een of meer personages worden steevast door de loop van gebeurtenissen, nooit uit eigen vrije wil, schuldig aan een misdaad. De kuststad Oran is in de greep van de pest. De slachtoffers sterven een snelle en vreselijke dood, en als gevolg van de quarantaine worden de andere inwoners geplaagd door gevoelens van angst en claustrofobie. Elke persoon reageert verschillend op de dodelijke ziekte: sommigen leggen zich neer bij hun lot, anderen zoeken schuld en wraak. En een paar, onder wie de antiheld dokter Rieux, proberen kost wat kost de terreur te weerstaan. De pest is een meeslepende vertelling over moed en vastberadenheid en de broosheid van het menselijk bestaan.
Een voor mensen dodelijk geluid van onbekende frequentie teistert de wereld. Dieren en slechts een klein deel van de mensheid blijken er ongevoelig voor. Onder hen is de beambte van een tolstation, die de verkeersstroom langs zijn post ziet opdrogen. Zou er enig verband zijn met De schreeuw, het wereldberoemde schilderij van Munch dat zeven dagen eerder uit het museum van Oslo gestolen is? Samen met de enige overgebleven gendarme vindt de tolbeambte het schilderij terug in de kofferbak van een auto. Langs de uitgestorven snelweg gaat hij met een het schilderij op pad – maar waarheen? Met De schreeuw schreef Laurent Graff in zijn afgewogen, nuchtere stijl een surrealistisch verhaal over het universum van de snelweg, over de weg van het leven met aan het eind daarvan de dood, over de geluidloze ontzetting die Munch heeft geportretteerd, en over de bevrijding van De schreeuw. De roman werd door de Franse kritiek als een nieuw meesterwerk ontvangen. Laurent Graff (1968) is archivaris bij uitgeverij Gallimard. In 2006 verscheen van hem bij Nijgh & Van Ditmar De man die op reis ging. Gelukkige dagen won de Prix Millepages 2001 en is vertaald in het Engels, Duits, Italiaans, Spaans, Catalaans, Portugees, Japans, Thais, Servisch, Koreaans, en Mandarijn. Acteur Johnny Depp zal de filmbewerking van Gelukkige Dagen produceren.
Little Britain maakt deze maand de grote oversteek naar de USA. Het satirische programma zoomt in op minderheidsgroepen als zwaarlijvige en arme mensen, homo's, travestieten en gehandicapten. Er wordt ook gelachen met de premier. Bedenkers David Walliams en Matt Lucas gaven een voorsmaakje van hun show in Los Angeles. Ze probeerden een paar sketches uit om te zien hoe ver ze konden gaan bij het publiek. Lucas en Walliams beseffen dat Britse en Amerikaanse humor verschillend zijn. "Amerikaanse comedy is afstandelijker, Britse comedy triester." De Amerikaanse acteur David Schwimmer, bekend van "Friends", hielp Lucas en Walliams een handje met "Little Britain USA" en regisseerde enkele afleveringen. Hieronder vind je alvast de voorstelling van enkele personages
De sociale netwerksite Facebook is op korte tijd uitgegroeid tot een te duchten concurrent van Myspace. Ruim 28 miljoen mensen hebben er al een eigen pagina aangemaakt. Zelf ik heb er mijn plaatsje
Drie jaar geleden holde iedereen nog achter Friendster aan. Toen dat had afgedaan, kwam MySpace, dat nog steeds de grootste is. Maar Facebook lijkt veelbelovender, vooral dankzij zijn user base van 41 miljoen gebruikers. “The world has Facebook fever”, schrijft FastCompany. De dotcom-hype lijkt terug van weggeweest.
Een tijdje terug vroeg een vriend me of ik de inhoud van zijn pasgekochte loods een wou gaan filmen. De loods die ooit garage was geweest. Leverde een unieke zoektocht op tussen allerlei oude spullen. Hoewel er niet zoveel lichtinval was ben ik er toch in geslaagd wat beeldmateriaal te verzamelen. Dit leverde het volgende filmpje op Fully Mechanic
(Belga) Rock Werchter is opnieuw een dubbelfestival. Tien jaar na Torhout krijgt Belgiës grootste festival er een nieuw tweelingbroertje bij in het Franse Arras. Daar organiseert Werchter-organisator Herman Schueremans van 4 tot 6 juli het Main Square Festival, met dezelfde headliners als Rock Werchter. Dat vertelde Schueremans aan Focus Knack.
Arras is een klein stadje in Noord-Frankrijk, tussen Rijsel en Parijs. Het Main Square Festival vindt plaats op de Grand'Place, Werelderfgoed van Unesco. De headliners van het driedaagse festival zijn onder meer Radiohead, Sigur Ros, Chemical Brothers, 2Many DJs en Mika. Een identieke tweeling van Rock Werchter is het Main Square Festival niet. Het telt een festivaldag minder en de line up is niet helemaal dezelfde. Maar
Schueremans ziet Arras/Werchter wel degelijk als een "twin festival". "Ik kan de groepen die ik naar hier wil halen opnieuw twee optredens in één klap garanderen: één in Werchter en één in Arras. Dat is een fameus voordeel aan de onderhandelingstafel", aldus Schueremans. Britse en Amerikaanse topgroepen stappen volgens Schueremans tegenwoordig pas op het vliegtuig als ze meerdere Europese festivals kunnen spelen.
Er zijn al genoeg soaps over ziekenhuizen", Hoor ik u denken. Maar er is geen tv-serie over ziekenhuizen waarmee Green Wing enige gelijkenis vertoont. De patiëntenzorg is tot een minimum beperkt en het doktersvak is van alle heroïek ontdaan. Behalve in de hoofden van de artsen dan, die te pas en te onpas hun gedrag verklaren met de uitspraak "I am a doctor". In Green Wing draait alles om de karakters van de personages. De vrouwenversierende anesthesioloog Secretan (die meent dat monogamie een donkere houtsoort is) heeft een ego dat bijna groter is dan dat van de zorgeloze chirurg Macartney. De in alles perfecte en beeldschone Angela Hunter blijkt wel erg competitief als er een nieuwe collega op het toneel verschijnt. De onhandige en onzekere Martin Dear valt als een blok voor deze neurotische nieuwkomer, Caroline Todd. Green Wing is het product van de makers van het vernieuwende sketchprogramma Smack the Pony. Ook deze serie is behoorlijk absurd, zowel qua verhaal--lijnen en dialogen, als qua vorm, zoals het veelvuldig gebruik van versnelde en vertraagde beelden om de lichaamstaal van de personages te benadrukken. De eerste reeks van Green Wing is in drie categorieën voor de British Academy of Film and Television Arts (BAFTA) genomineerd en sleepte de publieksprijs in de wacht. Voor wie niet kan wachten op de uitzendingen: de eerste twee series zijn te koop op dvd.
Rick Astley, De ontzettend foute Britse zanger uit de jaren tachtig, is plots weer helemaal hip. En zoals het heden te dage met een hype gaat, zit het internet daar natuurlijk voor iets tussen. Astley is immers de spil geworden van één van de populairste internetgrappen van de laatste jaren. 'Rickrolling'
De laatste weken verschene er op de populaire site YouTube Links die je naar zogezegde sensationele of pikante filmpjes zullen doorlinken. Maar in plaats daarvan wordt de internetsurfer doorgelinkt naar de videoclip van Astleys grootste hit 'Never Gonna Give You Up' uit 1987. De grap doet ons denken aan het vroegere variant 'duckrolling' waar de surfer werd doorgelinkt naar een eend op wielen. Intussen staat de teller van de clip al op meer dan 17.000.000.
In de VS is de trend al overgeslagen naar de real life. Sportwedstrijden worden onderbroken door dansende Astley-imitators.
Bovendien is er een heuse beweging ontstaan die Scientologydiensten verstoort door het liedje plots luid af te spelen in de kerk. Ook bij de beruchte homohaters van de Westboro Baptist Church werden al een paar diensten verstoord. Natuurlijk valt dit alles weer te bekijken op YouTube.
Astleys platenmaatschappij besloten dan ook prompt de plaat opnieuw uit te brengen
Afgelopen zaterdag lag ik ziek in mijn zetel toen ik zappend op ned 3 terecht kwam bleef ik hangen op de VPRO die zond opnieuw de documentaire / film Red Hot Chili Peppers: A Dutch Connection uit. Het is een documentaire over ‘de Peppers’, samengesteld uit materiaal dat programmamaker Bram van Splunteren in acht ontmoetingen met de band schootHet oudste materiaal dateert uit de winter van 1988. Van Splunteren maakte toen een reeks documentaires voor de VPRO. Hij had portretten van Nick Cave en John Hiatt gemaakt en wilde ook een jong bandje. Via iemand van de Amsterdamse platenwinkel Get kwam hij bij de Peppers uit. Het derde album was net verschenen en de band zou naar Europa komen. Hij was niet echt kapot van hun muziek maar live waren ze geweldig: ze waren energiek en hadden uitstraling.” Van Splunteren ontmoette de band voor het eerst in Zwitserland en om het ijs te breken had hij video’s meegenomen van hun favoriete acts. Op de hotelkamer liet hij - met draaiende camera’s - beelden van Sly Stone, Bootsy Collins en Parliament zien. “Al die clips waren midden in de roos. Ze vonden het geweldig en waren zo verbaasd dat ze zich meteen van hun echte kant lieten zien. Flea vertelde later dat ze eigenlijk lol hadden willen trappen om mij in de maling te nemen. Maar dit werd een goed begin van de reis.” Uiteindelijk volgde de crew van Van Splunteren de band een week lang.
Vooral de band met Flea groeide snel binnen die eerste tour. Hij had meteen een lang interview met hem in zijn bed. Eigenlijk nam hij hem meteen in vertrouwen. Dat gesprek vormde de basis voor een contact dat nog altijd intact is. “Op Pinkpop liep kwam hij van verre aanlopen om mij te begroeten. We mailen nog steeds. Maar ze hebben het tegenwoordig zo druk; soms reageert hij niet eens.” De loopbaan van de Red Hot Chili Peppers is een roerige: drugsproblemen plaagden de band en vlak na de eerste ontmoeting met Van Splunteren overleed gitarist Hillel Slovak aan een overdosis. Zijn jeugdige opvolger John Frusciante viel ook voor de verleiding van drugs. Van Splunteren: “Het vreemde is dat ik tijdens het filmen er nooit iets van gemerkt heb. Pas later, toen je overal die drugsverhalen las, kwam ik er achter dat het allemaal dealers waren die kwamen afrekenen bij de manager.”
Een van de meest indringende stukken uit de reportage is het bezoek aan Frusciante, begin jaren negentig, toen hij uit de band was gestapt en als een junk in Venice Beach leefde. In de nieuwe montage van al het materiaal is het een essentieel moment geworden. Van Splunteren: “Het is wat ze in Hollywood het ‘all is lost moment’ noemen.” Dat is het moment op driekwart van de film dat voor de hoofdpersoon alles verloren lijkt. Want de filmmaker heeft er dit maal voor gekozen om de gevallen gitarist als leidraad voor zijn film te gebruiken. “In dat eerste interview vertelt Flea dat de band moet groeien om te kunnen blijven bestaan. Dan gaat ook nog eens de gitarist dood. Vervolgens komt Frusciante als reddende engel, maar die stapt weer uit de band. Vervolgens stort de hele band in. Uiteindelijk zorgen vrienden dat Frusciante naar een afkickkliniek gaat en hij keert terug bij de band. Het is een ontroerend verhaal.”
Met de komst en vooral de terugkomst van Frusciante braken succesvolle tijden aan voor de Red Hot Chili Peppers. De band keerde het clubcircuit de rug toe en zocht de stadions op. Om dat te vieren liet ieder bandlid een zwembad in de tuin aanleggen. Van Splunteren ging naar Hollywood en zocht de Peppers thuis op: “Pas later hoorde ik van zanger Kiedis dat hij kwaad was dat ik niet bij hem thuis had gefilmd. Maar in die periode kon je niet in contact met hem komen.” Anthony Kiedis heeft dan ook het grootste ego van de Peppers. Van Splunteren: “Nu pas zie ik dat de bandleden soms ruzie hadden tijdens de opnames.” Het fragment dat Kiedis en Frusciante Under The Bridge in de boot in Amsterdam spelen is daar tekenend voor. Lange tijd volgde Van Splunteren de band, maar pas de laatste jaren leerde hij de muziek waarderen: “ Ik vind het laatste album het beste. Daar staan liedjes op die makkelijk zijn mee te zingen en daar heb ik een zwak voor.” Voor een journalist heeft het zeker voordelen om geen fan van je onderwerp te zijn: “Ik denk dat het heeft bijgedragen aan de goede kwaliteit van het materiaal. Maar ik zie nu ook dat ik heel naïef en nieuwsgierig was. Ik was over alles verbaasd.” Als laatste filmde Van Splunteren de band ook nog in het Goffertpark in Nijmegen en sprak met Flea en enkele die-hard fans. Daar was het dat hij de band een award voor 100.000 verkochte albums mocht uitreiken.
Zelf ben ik niet de grootste fan van de Peppers. Al kan ik zeker niet zeggen dat ik hun muziek slecht vind. Maar ik vond het wel een pakkende documaintaire. Die net als de film 'Control' van Anton Corbijn en de film ' The Doors' van Oliver Stone duidelijk laat zien hoe moeilijk het moet zijn om onder de constante druk van een superband te moeten leven. Maar wat het grote verschil is met de twee voorafgenoemde, De Red hot Chili Peppers staan er weer met zijn vieren. En volgens insiders beter dan ooit.
De Engelse filmmaker Terry Jones heeft een pinguïnkolonie ontdekt met een heel bijzondere eigenschap: ze kunnen vliegen. Dat de BBC net altijd een stap verder staan in het maken van televisie bewijst dit filmpje.
' Er klopt iets niet' is het waargebeurde verhaal van een jongen die door zijn moeder wordt weggegeven aan haar onorthodoxe psychiater. Op twaalfjarige leeftijd woont Augusten te midden van de enorme rotzooi in het roze huis van dokter Finch en zijn bizarre gezin. De kakkerlakken voelen zich thuis tussen de bergen vuile vaat, de vrouw van de dokter eet hondebrokken bij het tv-kijken, toekomstvoorspellingen aan de hand van de bijbel of de inhoud van de toiletpot zijn heel normaal en de zeventigerjaren zelfexpressie viert hoogtij. Augusten sluit vriendschap met Finch zijn dochter Natalie en met één van zijn geadopteerde patiënten, een pedofiel die in het schuurtje woont. Er zijn geen regels, er is geen school. En als de wetgeving van de school om de hoek komt loeren dan vinden we er toch gewoon iets op. De kerstboom staat er nog in de zomer, valium wordt gegeten alsof het snoepes zijn. En voor saaie momenten is er de oude elektroshockmachine in de trapkast. In deze verwarende en absurde omgeving probeerde Augusten op te groeien. Hoe hij dat deed, vertelt hij in deze ongelooflijke, grotesk grappige jeugdherinneringen, waarin ook de pijn en de wil om te overleven voelbar is. Als lezer geloof je bijna niet dat zijn verhaal echt gebeurd is, toch is het zo.
Het is een vlotlezend boek met vreemde wendingen. Toch slaagt Augusten er in je hier en daar een vorm van herkenning te geven.
De Britse post-punkgroep Joy Division kende in de jaren zeventig en tachtig een ongelooflijke populariteit, totdat Ian Curtis vlak voor een geplande tour door Amerika zelfmoord pleegde. De Debuterend Nederlands regisseur Anton Corbijn, wereldberoemd om zijn werk als fotograaf, maakte met Control een ijzersterk portret van Curtis en zijn kortstondige carrière als muzikant.
Hoewel Ian Curtis (Sam Riley) op het punt staat om door te breken met zijn nieuwe band Joy Division, heeft de zanger te lijden onder de intense druk van zijn bestaan: de talloze optredens, zijn epileptische aanvallen en de medicijnen die hij daarvoor slikt, lijken z'n tol te eisen bij Curtis. Ook op relationeel vlak gaat het Curtis niet voor de wind: Deborah Curtis (Samantha Morton), met wie hij op zeer jonge leeftijd is getrouwd en een kind heeft, houdt nog van hem, ondanks dat zijn oog is gevallen op een Belgische rockjournaliste met wie hij een relatie probeert te onderhouden. Aan de vooravond van de eerste grote tour van Joy Division door Amerika, kiest Curtis echter een eind aan zijn leven te maken.
Anton Corbijn maakt met Control een indrukwekkend debuut op het witte doek. Niet voor niets koos hij voor het verhaal van zanger Ian Curtis; toen Corbijn 24 jaar was, mocht hij als muziekfotograaf de band Joy Division op de gevoelige plaat vastleggen. De film is een fotografisch hoogstandje. Beeld, belichting en kaderage kloppen zodanig dat zelf de ondertiteling een storend effect heeft. De keuze om de film in het zwart wit te draaien draagt mede bij de juiste sfeer te creëren Een sterk verhaal echter hoef je in deze film niet te zoeken.
Corbijn groeide uit als een fotograaf van topformaat en werd daardoor de vaste fotograaf van o.a. Depeche Mode en U2. Ook fotografeerde hij voor Metallica, The Rolling Stones, The Bee Gees, REM en recent nog voor Green Day. Corbijn heeft zijn sporen in de fotografie verdiend, maar ook bewezen dat hij misschien wel nét zo goed is in het bewegende beeld: Control barst van de fotografische hoogstandjes, zonder daarbij voor de makkelijke weg te kiezen. De meest eenvoudige shots - die van een straat, een optreden of gewoon een platenspeler - hebben de zorgvuldigheid van het werk van een beroepsfotograaf. Corbijn weet rust te scheppen door niet de nadruk op de muziek en het leven van de gemiddelde rockster te leggen, maar juist op de persoonlijke problematiek van Curtis. Voor sommigen zal deze rust tegelijkertijd ook het zwakke punt van de film zijn, tenslotte ontbreekt in Corbijn's kijk het aan de hevige vormen van seks, drugs en rock 'n roll. Tot slot nog dit met de film Control kreeg hij de prijs 'Label Europa Cinéma' voor de beste Europese film van Quinzaine en de 'Prix Regards Jeune' voor beste debuterende regisseur op het internationale filmfestival van Cannes.
Sinds fictiebestsellers tegenwoordig even commercieel gehypet kunnen worden als de laatste nieuwe technologische snufjes van Apple, wordt de bioscoopganger op regelmatige basis getrakteerd op verfilmingen die snel nog een graantje willen meepikken van een boeksucces. In het geval van The Da Vinci Code was het resultaat van dat haastige werk vrij lamentabel. Driewerf helaas is de omzetting van Khaled Hosseini’s roman De Vliegeraar van papier naar pellicule min of meer in hetzelfde bedje ziek.
Voor die enkelingen die nog bezig zijn in de laatste Harry Potter en dus nog niet de tijd hebben gevonden om De Vliegeraar van hun nachtkastje te nemen, hier even een korte samenvatting. Anno 1978 zijn Amir en Hassan allerbeste maatjes die hun tijd vooral verdoen met vliegerwedstrijden in de straten van Kaboel, waar ze overigens erg bedreven in zijn. Hoewel de welgestelde overheidsfunctionaris Baba de vader is van Amir, heeft hij toch een hogere pet op van Hassan, de zoon van zijn klusjesman Ali. Baba verwijt zijn zoon een gebrek aan durf en lafheid en dat zadelt Amir met een serieus minderwaardigheidscomplex op. Wanneer Amir voor zijn ogen Hassan verkracht ziet worden door enkele stoere jongens uit de buurt en hij niet durft optreden, overvalt hem een enorm schaamtegevoel. Het zit hem zo diep dat hij er voor zorgt dat hij zijn voormalige bloedbroeder nooit meer onder ogen moet komen. Een tijd later vallen de Russen Afghanistan binnen en moeten Amir en zijn vader naar de Verenigde Staten vluchten. Zoveel jaren later krijgt de ondertussen verwesterde Amir de kans om in zijn geboorteland zijn schuld tegenover Hassan te vereffenen, ook al moet hij daarvoor zijn eigen lijf en leden riskeren.
Sinds 9/11 zijn Midden-Oostenfilms niet meer weg te denken uit de bioscoopzalen. In deze overvloed slaagt The Kite Runner er toch af en toe in om interessante historische en cultuurtraditionele kwesties aan te halen. Het scenario van David Benioff blijft erg trouw aan de roman en daar knelt het schoentje net. Ook de inbreng van regisseur Marc Forster (die met Finding Neverland en Monster’s Ball toch al bewezen heeft over enige vaardigheden te beschikken) lijkt geen soelaas te hebben gebracht. Soms zie je net te veel hoe alles in cene is gezet waardoor je niet volledig in de film wordt meegezogen. Zoals er in Humo ook te lezen stond zie je dit nog het best waneer je een indrukwekende horde als Taliban vermomde figuranten ziet opdraven met indrukwekkende fopbaarden. Trek eraan, en je ziet het rekkertje.
De oorspronkelijke roman uit 2003 is een turf van 350 bladzijden die 30 jaar geschiedenis beslaat, zich op twee continenten afspeelt en verschillende thema’s aankaart. Dit naar een twee uur durende film vertalen moet een aartsmoeilijke klus zijn geweest. Door teveel hooi op de vork te willen nemen worden bepaalde verhaallijnen en karakterontwikkelingen wel erg snel afgehaspeld. Thema’s als vriendschap, berouw en schaamte passeren de revue en tegelijkertijd wil de film een kritisch politiek-historische weergave bieden, een milieustudie zijn en iets vertellen over klasseverschillen en cultuurshocks. Als niets helemaal goed uitgewerkt wordt is trop te veel en te veel trop, zoals een illustere pensenmaker annex politicus ooit wel eens plachte te zeggen. Persepolis, een andere boekverfilming, die gelijkaardige thema’s behandelde en zich in een zelfde setting en tijdsvak afspeelde was in tegenstelling tot The Kite Runner niet overladen en wel vaker ontroerend en schokkerend. Forster’s film lijdt immers nog onder andere manco’s. Dialogen klinken vaak te uitgeschreven en teveel toevalligheden en knullig uitgewerkte ontwikkelingen die de plot dienen te stroomlijnen zorgen ervoor dat de film uiteindelijk neerstort als een defecte vlieger.
Als u ontroerd wordt door een doordeweekse uitzending van Oprah en graag een zakdoek vol huilt door te kijken naar andermans kwellingen, ren dan naar de cinema!
Noem me bij jouw naam (2007) is een intens liefdesverhaal. Een 17-jarige Italiaanse puber wordt verliefd op een zeven jaar oudere Amerikaanse wetenschapper die bij de ouders van de jongen een studiezomer mag doorbrengen. André Aciman beschrijft op een intense en zeer subtiele wijze de aantrekking en de afstoting, het hevige verlangen en het verdriet, de onbereikbaarheid en de vervulling, de roes en de eenzaamheid. Dit alles minutieus analyserend en subliem verteld. Zelden heb ik mij zo graag in de huid gewaand van een van de twee protagonisten. Dit boek laat je niet gauw los, ook na lezing blijft het doorzinderen, mede omdat de auteur impliciet vragen oproept waar de lezer iets mee moet. De vertaling van het boek is zo soepel dat je vergeet dat het een vertaling is. Een prachtige en onvergetelijke roman.
'Als je bereid bent een flinke stomp in de maag te incasseren en houdt van moedig, intens, in vervoering brengend, naakt, teder en wonderschoon proza, dan benje bij Aciman aan het juiste adres.'
Nicole Krauss, schrijfster van De geschiedenis van de liefde
'Dit is een verhaal over volwassen worden. Een Proustiaanse meditatie over tijd en verlangen, een liefdesbrief, een smeekbede, en iets dat lijkt op grafschrift. Dit is een uitzonderlijk mooi boek.'
Stripverfilmingen zijn hot. Al wijkt ‘Persepolis', naar de gelijknamige graphic novel-reeks van Marjane Satrapi, behoorlijk af van wat we de laatste jaren op dat vlak gewoon zijn. Voor Marjane geen superhelden met flitsende gadgets en dito kruippakjes - zij zocht inspiratie in haar eigen leven, dat al even avontuurlijk te noemen valt.
In een naïeve zwart-wit tekenstijl beschrijft ze hoe ze temidden van de politieke onrust in Iran in de jaren '70, '80 en '90 uitgroeide van een klein herrieschoppend meisje tot een pittige jonge vrouw. Haar autobiografie werd zodanig populair dat er zelfs wilde plannen waren voor een live action-verfilming met Jennifer Lopez en Brad Pitt in de rollen van Marjanes ouders. Waarom niet meteen Will Smith en Jada Pickett Smith, nu we toch aan het dollen zijn? Dit belachelijke idee eindigde vliegensvlug bij het ‘klein gevaarlijk afval' en Marjane Satrapi nam met behulp van de Franse striptekenaar Vincent Paronnaud gelukkig zelf de pen terug ter hand - ze goochelde de plaatjes uit haar stripboek eigenhandig aan elkaar tot een tekenfilm. Het resultaat is een prachtige, uit betoverende animatie opgetrokken trip door het verleden van Marjane, die op een kruispunt in haar leven terugblikt op het niet zo rooskleurig bestaan dat ze tot dan toe heeft geleid. Haar stem wordt, net zoals in de Franse versie, ingesproken door Chiara Mastroianni, de dochter van Cathérine Deneuve, die de rol van de moeder vertolkt.
De eerste keer dat we Marjane zien, is ze nog een ondeugende kleine pruts, die nog twijfelt of ze nu een profeet of de nieuwe Bruce Lee wil worden. Lang duurt haar zorgeloze bestaan niet, want het gaat niet goed met Iran en aan de spanning in huis voelt ze dat er iets op til is. Haar open-minded ouders en gekke grootmoeder willen haar geen rad voor de ogen draaien en proberen de situatie aan haar uit te leggen. Iran gaat op dat moment gebukt onder de dictatuur van de Shah en iedereen droomt van beterschap. Wanneer de Shah uiteindelijk van zijn troon wordt gepitst, blijkt de vreugde van korte duur: in de plaats komt een streng fundamentalistisch bewind en Marjane en haar familie kijken machteloos toe hoe hun leven radicaal verandert: vrouwen worden verplicht een hoofddoek te dragen en moeten elke ‘seksuele suggestie' uit hun leven bannen (niet achter de bus hollen, want dan schud je met je achterwerk!). Tegenstanders van het regime worden opgepakt, iedereen leeft in angst en tot overmaat van ramp begint Iran een slepende oorlog met Irak. Executies, gevangenzetting... de dood is overal, zelfs bij de buren om de hoek. In deze moeilijke omstandigheden heeft de mondige Marjane het niet voor de wind. Hoe stoer ze zich soms ook gedraagt, tijdens haar eenzame ballingschap in het verre Oostenrijk ontdekt ze hoe moeilijk het is om jezelf te blijven.
Marjane Satrapi's grootste talent is haar visuele verbeeldingskracht en haar inventieve vertelstijl. Net zoals ‘Les Triplettes de Belville' enkele jaren geleden, levert ‘Persepolis' nog maar eens het bewijs hoeveel magie er achter ‘gewone' getekende animatie in 2D verscholen kan gaan. ‘Persepolis' laat voor één keer geen twijfel mogelijk: we kunnen zonder blikken of blozen stellen dat de film beter is dan het boek, alleen al omdat het medium film haar zoveel meer vrijheid geeft om visueel aan het experimenteren te slaan. Op de scènes op de luchthaven na is de hele film opgetrokken uit zwart, wit en grijstinten, maar dat blijkt voldoende om haar verhaal de juiste kleurspoeling te geven en de beelden enthousiast over het scherm te laten wippen. Satrapi speelt met het contrast tussen donker zwart en helder wit en springt zo creatief om met haar tekentechnieken en kleurnuances dat je in elke scène wel een mooie vondst ontdekt. Het bloemetje dat door de credits dwaalt, de schaduwen op de muur, de mist in de straten. Ogen die in het donker oplichten en ondanks de eenvoudige tekenstijl véél meer zeggen dan woorden. De kleine Marjane tegen een pikzwarte achtergrond, waarna ook de omgeving waarin ze zich bevindt oplicht. De menigte op straat die letterlijk zwart ziet van het volk. Een silhouet dat doodbloedt, waarna de bloedvlek stilletjes het hele beeld zwart vult... Satrapi pakt uit met visuele effecten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Hoe zwaar de thematiek en de achtergrond waartegen haar verhaal zich afspeelt ook is, Satrapis manier van vertellen blijft steeds speels en lichtvoetig. Haar impressie van ‘the Eye of the Tiger' als oppepsong om zich uit haar depressie op te trekken, is onvergetelijk geestig, net als het moment waarop ze vorm geeft aan de fysieke veranderingen in haar pubertijd en haar borsten en bips als ballonnetjes beginnen op te blazen. De film strijkt ook heel wat Westerse clichés glad over Iran. Satrapi geeft een heel eerlijke visie op de gebeurtenissen in haar land en voedert je de geschiedenis van Iran op een aantrekkelijke, begrijpbare manier. (Zo zouden ze me de hele wereldgeschiedenis wel mogen uitleggen).De val van de shah wordt bijvoorbeeld erg toepasselijk uitgebeeld aan de hand van een poppenspel met marionetten. Satrapi weet politiek en individu, haar eigen verhaal en dat van haar land perfect met elkaar te vervlechten: allebei maken ze een enorme verandering door en proberen ze na een zoveelste tegenslag weer moedig overeind te klauteren. De ‘grote' gebeurtenissen uit haar leven vult Satrapi aan met kleine anekdotes (vb. hoe ze op de zwarte markt een cassette van Iron Maiden op de kop tikt), die vaak grappig en aandoenlijk tegelijk zijn en treffend tonen hoe het voelt om een klein meisje te zijn tussen grote problemen.
Het verhaal begint in de zomer van 1935. De 13-jarige, uit een gegoede familie afkomstige, Briony Tallis (Saoirse Ronan) is een ontluikende toneelschrijfster en leeft in een schijnwereld die tussen fantasie en de door haar onbegrepen realiteit ligt. Als ze op een dag de tuinman Robbie (James McAvoy) in discussie ziet met Cecilia (Keira Knightley) interpreteert ze dat zo op haar eigen manier. Het perspectief is weg en als haar nichtje Lola kort daarna verkracht wordt en zij getuigen is van deze daad maakt ze een drastische fout die haar, en de mensen om haar heen, de rest van haar leven zal blijven achtervolgen.
Review Eindelijk nog eens een film die er in slaagt de aandacht van de filmkijker meteen te pakken. De film begint Langzaam maar dat vind ik net zo baanbrekend in een tijd waar alle films net het tegenovergestelde doen. De beelden zijn werkelijk prachtig. Het verhaal is erg indrukwekkend en de film grijpt je dan ook zeker aan. Dit alles komt naast het sterke verhaal ook door de ijzersterke acteerprestaties van Keira Knightley, in de rol van Cecilia Tallis, en James McAvoy, in de rol van Robbie Turner. Briona Tallis wordt in de film gespeeld door diverse personen, mede doordat de film zich gedurende enkele jaren afspeelt. Het filmwerk is uitmuntend te noemen, waarvan de scène in Duinkerken het bewijs is.
Over iedere camera stelling is duidelijk nagedacht. De film is goed gestructureerd en daardoor goed te volgen. Waarom de film de titel Atonement draagt blijkt goed aan het einde van de film. Het einde van de film kan wellicht verrassend zijn, maar is net zo sterk als de rest van de film.
Ook het verhaal wordt eigenlijk van een afstand gevolgd. Erg logisch op zich, aangezien je het verhaal volgt vanuit het jonge meisje die zo’n impact heeft op al de karakters in dit verhaal . Dit zorgt er echter wel voor dat we heel lang moeten wachten voordat we wat emotie zien die met passie en gevoel gebracht wordt. Als de film afgelopen is heb je toch het gevoel dat je een heel mooi verhaal hebt mogen aanschouwen en dat dekt precies de lading van deze film. Je aanschouwt en je wordt er in meegezogen. Het is dan ook een film die zeker op menig Oscar lijstje zal staan en ongetwijfeld 1 of meer nominaties naar huis zal slepen. Op de Golden Globes
Atonement heeft vannacht twee van haar 7 nominaties weten te verzilveren bij de Golden Globes, die vanwege de schrijversstaking was teruggebracht tot een half uur durende persconferentie. Het kostuumdrama won de Globes voor Beste Drama en Beste Muziek.
De uitreiking vond niet zoals gewoonlijk plaats tijdens een feestelijke ceremonie, maar werd door een stakingsdreiging van de scenarioschrijvers beperkt tot een persconferentie van een half uur. De Golden Globes werden zondagnacht uitgereikt en zijn de belangrijkste filmprijzen na de Oscars.
De nederlandse omroep VPRO staat er voor bekend om tv programma's op een eigenzinnige manier te brengen. In de ban van het ding is er ook zo een. David, Linda en Erwin presenteren het programma niet: ze worden gevolgd terwijl ze gadgets en technologie aan een nader onderzoek onderwerpen en de betrokkenen interviewen. De sfeer van het programma is lekker laid back. Vanavond zag ik een hardware-hacker aantonen wat er mis is met een goedkope Chinese kloon van de iPod, was Linda aanwezig bij een dance event waar de muziek werd gedraaid door heuse Wii-j's, liet David zijn smaakpapillen verrassen door door Moshik Roth (Moleculaire Gastronomie) en dook Erwin in de achtergronden van de e-readers Iliad en Kindle.
Ik ging naar het puntje van mijn stoel bij de aanblik van een prototype van de Readius, van Philips/Polymer Vision. Dat is een klein oprolbaar scherm dat over niet al te lange tijd mogelijk een standaardfeature wordt van vele mobiele telefoons. Dat is in ieder geval wel de ambitie van de producenten. Op dit moment is het zwart-wit schermpje alleen geschikt voor tekst maar er wordt hard gewerkt aan kleur en video. Zoals de geïnterviewde opmerkte: "dan hebben we echt de heilige graal in handen". Ik geloofde 'm meteen. Zeker toen Erwin vertelde dat hij aangenaam verrast werd door de kwaliteit en leesbaarheid van het scherm.
In de Ban van het Ding is zeer de moeite waard. Ik volg nieuwe ontwikkelingen behoorlijk goed maar dit programma heeft me geen seconde verveeld. Een goed teken!
Op het eerste zicht lijkt het gegeven van deze Napola een zoveelste cliché op de zogenaamde instellingsfilms waar jongeren worden onderworpen aan een streng regime om zich te verbeteren als straf of opleiding. Alle gekende ingrediënten komen ruimschoots aan bod maar regisseur Dennis Gansel benadert dit thema op geraffineerde wijze. Niet ter plaatse staan trappelen blijkt een goed plan te zijn want het verhaal wordt breed verteld met vele zijtakken. De goed geplaatste typecasting zoals de onschuldige blonde idealist die door de negatieve ervaring een andere kijk krijgt op de feiten aan het einde en warempel leek de sadistische turnleraar met het kleine snorretje niet een klein beetje op zijn herr und meester ?
Ook de tijdspanne waarin de actie zich afspeelt is hier belangrijk. De climax vindt plaats in de winter, een seizoen die blijkbaar voor de nazi's zeer belangrijk was.. In het decor zijn prachtige besneeuwde taferelen weergegeven. Als Friedrich zijn misstappen heeft ingezien breekt in de eindgeneriek de lente aan. Een begin van een nieuw leven. Dit alles, en dat is zeker het vermelden waard, wordt krachtig ondersteund door de meeslepende muziek van Angelo Badalementi, de huiscomponist van David Lynch.
‘Napola’ heeft een stevig productiebudget en profiteert daar met gulle teugen van: beklemmende onderwaterscènes, zweefvliegtuigen en massamoorden worden goed in beeld gezet. Het verhaal wordt na een oer-klassiek begin behoorlijk grimmig en de interactie tussen de twee jonge hoofdrolspelers valt bijzonder te pruimen. Bovendien valt het toe te juichen dat de Duitse cinema dieper ingaat op het pijnlijke feit dat dergelijke scholen hebben bestaan. In het Derde Rijk waren er tot 1945 ongeveer 30 Napola’s, waarin 18.000 jongeren school liepen. Zij werden tegen het eind van de oorlog ingezet om de verliezende troepen te hulp te schieten. Meer dan de helft van hen liet het leven. Belangwekkende materie, dus.
Maar ‘Napola’ lijdt een beetje onder de voorspelbaarheid van het verhaal en de wel erg klassieke vormgeving daarvan. Maar het klassiek worden van een (vertel-)stijl komt natuurlijk ook doordat die stijl wèrkt. En werken doet Napola zeker: de psychologie van de personages ontroert, wat nog wordt versterkt door de mooie muziek van Angelo Badalamenti (die overigens ook de score schreef voor Jean-Pierre Jeunets langverwachte ‘Un long dimanche de fiançailles’). Daarnaast worden de nazi’s voor het leeuwendeel niet clichématig neergezet: ‘Napola’ bevat de nodige subtiliteit. Conclusie: deze competitiefilm is absoluut niet origineel, maar wel een goed gemaakt werk dat voor de massa een ontroerende terugblik op een zwarte geschiedenispagina biedt.
Deze dagen kan niemand eronder uit… De schitterende commercial voor het nieuwste racemonster van Audi, de R8. Hij kost een paar centen (ruim een ton) maar dan heb je ook wat. 420 pk brengen je in 4,6 seconden van 0 naar 100 km per uur en in een flits tot meer dan 300 km/u. Stevige prestaties waar de meeste mannen nat van gaan dromen. En wat doet Audi om dit karretje aan de man te brengen? Inspelen op onze vrouwelijke kant. Waarom werkt dit zo goed?
Deze internationale reclame, zonder gesproken tekst, is gemaakt door BBH. De commercial speelt in op enkele klassieke tegenstellingen: langzaam vs snel, hard vs zacht, mannelijk vs vrouwelijk. En vervolgens worden deze tegenstellingen behendig ‘gedeconstrueerd’. De “slowest car we’ve ever built” (slechts 25 per dag) is de snelste die ze ooit hebben gemaakt. Agressief scheuren wordt opgeheven door de pure schoonheid. Testeron gehuld in in zachte kleuren die een al rust uitstralen. Schoonheid, puurheid, kwaliteit. Deze auto rijdt niet op diesel of benzine maar op zuivere lucht.
Het geheime wapen van Audi is natuurlijk de intrigerende “Beep Beep Song” van Simone White, die ook op MySpace aanwezig is. Tot voor kort een weinig bekende New Yorkse zangeres. Dankzij Audi nu wereldberoemd.
“Beep Beep Song” staat op de cd “I Am The Man”, die in juni 2007 uitkwam. Om het effect te vergroten is het liedje iets aangepast: het eerste couplet is herhaald, het midden is weggelaten en de laatste regel van het tweede couplet komt na het laatste couplet, dat eigenlijk het eerste couplet is. Hieronder de oorspronkelijke clip van Simone White:
Zeer mooi, maar er is meer.
Audi neemt opnieuw een kwaliteitsroute zij het dit keer met een kostuumdrama om zijn € 116.520 R8 te lanceren. In deze commercial rent de nieuwe R8 door vier mijlpalen in de geschiedenis van Audi motorsport: De jaren '30 AutoUnie, jaren '60 de aluminiumbouw periode, de recent-jaren '70 Quattro en de huidige diesel van Le Mans.
Bij Audi snappen ze natuurlijk ook wel dat enkel vrouwen aanspreken via commercials geen zin heeft. Mannen willen het toch net dat ietsje stoerder, net dat ietsje sneller. Audi laat duidelijk niets aan het toeval over. 2008 is net begonnen maar insiders en kenners noemen het nu al de De auto van het jaar.
Van 19 tot 24 december organiseren Studio Brussel en het Rode Kruis opnieuw Music For Life. Dit jaar wil de actie de wereldwijde problematiek van water onder de aandacht brengen. Meer dan 1 miljard mensen heeft geen toegang tot drinkbaar water.
Eén van de zotten uit het huis vorig jaar, Peter Van De Veire, belt met Axel van het Rode Kruis over vorig jaar en dit jaar.
De opbrengst van Music for Life 2007 zal besteed worden aan de volgende twee aspecten van het waterprobleem :
structurele lange termijnoplossingen voor de voorziening van zuiver drinkbaar water aan de meest kwetsbare gemeenschappen in ontwikkelingslanden, zoals Namibië, Mozambique, Nepal, Rwanda…
het leveren van zuiver drinkbaar water aan de slachtoffers van rampen (zoals is gebeurd in Soedan, Ethiopië, Soedan…).
“Wij staan er in Vlaanderen niet bij stil dat water een wereldwijd probleem is,” zegt Axel Vande Veegaete, Departement Internationale Zaken bij Rode Kruis-Vlaanderen. “Indien wij zuiver, drinkbaar water willen dan hoeven we enkel de waterkraan open te draaien. Toch is het gebrek aan drinkbaar water één van de belangrijkste doodsoorzaken in de wereld! In Afrika heeft de helft van de mensen geen toegang tot drinkbaar water. Wereldwijd sterft er elke 15 seconden een kind door gebrek aan drinkbaar water. Dat stemt tot nadenken. En we moeten er echt over gaan nadenken want 'water' is een vergeten problematiek. Een problematiek die dank zij Studio Brussel en Music For Life in de belangstelling komt en waardoor we talloze levens kunnen redden…”
Hoe een normaal leven eruitziet, heeft de zeventienjarige Phil nooit geweten. Samen met zijn zeer jonge, excentrieke moeder Glass en zijn norse, gesloten tweelingzus Dianne woont hij in het vervallen landhuis Visible aan de rand van een kleine stad. Hun vader kennen Phil en Dianne niet. 
Deze dagen kan niemand eronder uit… De schitterende commercial voor het nieuwste racemonster van 
